حرفهایی هست برای «گفتن»،

که اگر گوشی نبود؛ نمی گوییم ؛

و حرفهایی هست برای «نگفتن»؛

حرفهایی که هرگز سر به «ابتذال گفتن» فرود نمی آرند.

حرفهای زیبا شگفت و اهورایی همین هایند

و سرمایه ی ماورائی هر کسی

به اندازه حرفهایی است

که برای نگفتن دارد

حرفهای بی تاب و طاقت فرسا،

که همچون زبانه های بی قرار آتشند،

و کلماتش،هر یک انفجاری را به بند کشیده اند؛

کلماتی که پاره های ِ«بودن ِ» آدمی اند...

اینان هماره در جستجوی «مخاطب» خویشند،

اگر یافتند یافته می شوند......

.....و

در صمیم «وجدان» او آرام می گیرند.

و اگر مخاطب خود را نیافتند،نیستند.

و دست چپ و راست تکان می خورد به پایان راه

           و آنگاه آنسوی راه که یعنی « ندیدن بهتر»

                              و تو چه می دانی که ندیدن بهتر چیست؟؟؟

وقتی رفت من شاعر شدم و که یعنی

          اگر برگردد تمام شعر هایم را « مچاله» می شوم

                             و تو چه می دانی که « مچاله» چیست؟؟؟

«بلور آرزوهايم بی صدا در هم شکست آرام وآهسته»

    در به در تر از باد زیستم در سرزمینی که گیاهی در آن نمی روید.

             ای تیز خرامان!

                         لنگی پای من از نا همواری راه شما بود!!